Πώς καλλωπίζονταν άραγε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι;;
Δανείζομαι από μια υπέροχη εργασία μαθητών που ανακάλυψα με θέμα τα καλλυντικά:
Ο ΚΑΛΛΩΠΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
Τα καλλυντικά του προσώπου ξεκίνησαν από τους ανατολικούς λαούς και από εκεί τα πήραν αργότερα οι Ελληνίδες. Στην Αθηνά του 5ου αιώνα, οι γυναίκες λεύκαιναν το πρόσωπο τους με ένα λεπτό στρώμα κερουσίτι που το έλεγαν ψιμύθιον:
είναι ακριβώς η ονομασία εκείνη που από τότε καθιερώθηκε στην ελληνική γλώσσα για να υποδηλώνει το οποιοδήποτε φτιασίδι. Εκτός από το μάλλον απαραίτητο κοκκινάδι των χειλιών, ρουζ της εποχής ήταν το μίλτον, ένα μίνιο προσώπου ή το φύκον, παρασκεύασμα από φύκια, ή η έγχουσα από τη ρίζα του ομώνυμου
φυτού.Ζωγράφιζαν τα φρύδια με φούμο, τα βλέφαρα με στίμμι, αντιμόνιο σε
σκόνη, τα ματόκλαδα,είτε με άσβολον μια ειδική σβουνιά,είτε με ένα
μείγμα από ασπράδι αυγού και γόμα.
Κρέμες για τις ρυτίδες και για
τις πανάδες, μαστιχόλαδο για τον ιδρώτα,καρυδόλαδο, φοινικόλαδο για το
στήθος, θυμαρόλαδο για το λαιμό και τα γόνατα-μια απέραντη ποικιλία
μυραλοιφών από λουλούδια και φυτά με βάση πάντα το λάδι,είχε στη διάθεσή
της η εύπορη Αθηναία για να ευαισθητοποιήσει τις αισθήσεις του συζύγου
της. Το πασάλειμμα όλων αυτών των υλικών γινόταν με ειδικά
βουρτσάκια,τους χριστήρες, αν όχι και πιο απλά, με τα δάχτυλα.
